บทที่ 43 16/2

“ทีปกร!”

“ขอบคุณครับพี่ชายฉัตร” ทีปกรส่งยิ้มตาหยีให้กับคนที่เข้ามาช่วยพยุงร่างของตนเอาไว้ ธีรฉัตรส่ายศีรษะไปมาน้อย ๆ จากนั้นจึงพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเข้าไปพักผ่อนยังโซฟาที่ถูกย้ายไปติดกับทางขึ้นบันไดวัง

“นายต้องการอะไรก็บอกฉันได้เลยนะ”

“กลัวจัง” ไม่ใช่ถ้อยคำแปลกประหลาดแต่กลับเป็นความรู้สึกจริง ๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ